مسئولیت پذیری در فرزندان ؛ اولین شرط تاهل است

یک روانشناس اجتماعی با تاکید بر اینکه اولین شرط “تاهل”، داشتن “تعهد” است، گفت: تعهد یک توانمندی است که باید درون افراد ایجاد شود که نداشتن آن عدم آموختن مسئولیت پذیری در فرزندان ؛ نداشتن مهارت تصمیم گیری و در نهایت تنوع طلبی یا همان از شاخه‌ای به شاخه دیگر پریدن را به همراه می‌آورد. دکتر علیرضا شریفی یزدی در گفت وگویی، با بیان اینکه چرا برخی از جوانان از ازدواج فرار می کنند، اظهار داشت: “تنوع طلبی” و عدم تعهد نسبت به یک فرد برای ازدواج در پسران بیشتر است. هنگامی که ارتباط برای ما آسان می شود و ما این ارتباط را از یک شخص به شخص دیگر تغییر می دهیم. ما به طور خود به خود تنوع طلب می شویم. به طوری که آمادگی روانی زندگی با یک فرد برای تمام عمر در ما کاهش می یابد.

این روانشناس اجتماعی با بیان اینکه ازدواج به شرایط اقتصادی، روانی و روانی نیاز دارد، گفت: گروهی از افراد شرایط اقتصادی و یا روحی و روانی ازدواج را ندارند اما ازدواج نکردن برخی دیگران فقط به دلیل عدم مسئولیت پذیری در فرزندان است.

شریفی یزدی مهمترین عوامل تأخیر در ازدواج جوانان در شرایط فعلی جامعه را عوامل اقتصادی دانست و ادامه داد:. شیوه تربیتی که در خانواده و مدرسه برای بچه‌ها به کارگرفته‌ایم و مسئولیت پذیری فرزندان نیز از جمله عوامل مهم ازدواج کردن یا ازدواج نکردن آنها است. مهارت مسئولیت پذیری در فرزندان از جمله مهم ترین عوامل روانی است که تعیین می‌کند فرد تاهل را اختیار کند یا نکند. شیوه پرورش در درون خانواده و نظام آموزشی ما اثر مستقیم بر عدم تمایل جوانان حتی جوانان متمکن که شرایط اقتصادی خوبی دارند برای ازدواج، می‌گذارد.
وی با اشاره به سهولت ارتباط بین دختران و پسران در جامعه امروز و کاهش تمایل به ازدواج، اظهار داشت: در چنین شرایطی پسران تمایل دارند سال ها با کسی دوست باشند اما ازدواج نکنند. این اشتباهی است که دختران ابتدا مرتکب می شوند، زیرا آنها تقریباً همه خدمات را به پسر ارائه می دهند و بنابراین انگیزه ازدواج را از پسر می گیرند. از طرف دیگر، داشتن یک رابطه طولانی مدت افراد را برای یکدیگر طبیعی می کند و تمایل و انگیزه ازدواج در افراد ضروری به نظر نمی رسد و معمولاً پسران انگیزه ازدواج با شخصی را که سالهای طولانی با او رابطه داشته اند از دست می دهند.

این روانشناس اجتماعی در مورد پیامدهای دوستی طولانی مدت بین دختران و پسران، توضیح داد: اولین پیام عادی شدن افراد برای یکدیگر است زیرا هیچ تعهدی بین افراد وجود ندارد و این رابطه پس از چند سال خیلی سریع از بین می رود. افراد معمولاً به امید ازدواج، دوستی طولانی مدت برقرار می کنند، در حالی که ازدواج نکردن می تواند منجر به ناامیدی، سرخوردگی و یأس شود. از طرف دیگر، زندگی از هر جهت برای آنها سنگین می شود. همچنین، از آنجا که آنها نمی توانند از سنی به بعد ازدواج کنند، با افزایش سن انتخاب نیز دشوار می شود و پذیرفتن شخصی در کنار خود کاری غیرممکن است. به طور کلی، همه عوامل ذکر شده منجر به تجربه شرایط نامناسب روحی و روانی برای افراد می شود.
به گفته شریفی یزدی، ازدواج امری چند بعدی است که در آن نیازهای عاطفی، روانی و اجتماعی و… وجود دارد، بنابراین نباید به دلیل «احتیاج» ازدواج کرد بلکه به دلیل «اشتیاق» و «شوق» به فکر ازدواج افتاد. از طرف دیگر، اگر آمادگی ذهنی ندارید، ازدواج باید به تعویق بیفتد.

وی معتقد است که برای سوق دادن جوانان به سمت ازدواج، ابتدا دولت باید به رکود اقتصادی، بیکاری و تورم بپردازد تا جوانان را به سمت ازدواج سوق دهد.

شریفی یزدی با تأکید بر اهمیت مسئولیت پذیری در فرزندان ادامه داد: افراد باید برای ازدواج آماده باشند و این آمادگی از کودکی شکل می گیرد. از کودکی باید فرزندانمان را به جایی برسانیم که بالاخره آنها می خواهند ازدواج کنند. والدین باید لذت رابطه زن و مرد با فرزند خود را به روشی عملی بچشانند. والدین باید فرزند خود را در خانواده دوست داشته باشند و برای این کار باید همسر خود را دوست داشته باشند. تا کودکان این عشق را ببینند. در چنین خانواده ای، قدرت، زور، دشمنی و تحکم وجود نخواهد داشت. کارگاه های کوچک زود بازده نظیر برگزاری کارگاه هایی که نگرش جوانها را به ازدواج اصلاح کند نیز بسیار اهمیت دارد.
این روانشناس اجتماعی در بخش دیگر سخنان خود درباره تمایل جوانان به داشتن خانه‌های مجردی، ادامه داد: اغلب دختران به دلیل دور شدن از فضای تحکم آمیز، زورگویانه و مردسالارانه خانه یا مادرسالارانه (فضای تحکم آنیز از سوی مادر) تمایل به داشتن خانه مجردی دارند. اما اغلب پسرها جدای از مسائل یاد شده بیشتر برای انجام کارهای خاص، ایجاد یک پاتوق با دوستان و ایجاد مکان تفریحی به داشتن خانه مجردی تمایل دارند. متاسفانه کشور ما جزء معدود کشوری است که اماکن تفریحی مناسب سن جوانان در آن وجود ندارد یا نادر است و در نتیجه افراد مجبورند سبک زندگی خود را درون خانه ببرند که با حضور والدین این امر امکان پذیر نیست و در نتیجه به فکر تهیه خانه مجردی و استقلال هستند.
وی در پایان به مزایا و معایب خانه مجردی اشاره کرد و افزود: یادگیری نحوه زندگی بدون پدر و مادر، استقلال، داشتن شغل مستقل و مسئولیت پذیری در فرزندان از جمله مزایای داشتن خانه مجردی است اما در کشور ما معایب آن یک خانه مجردی بیش از مزایای آن است. بسیاری از خانه های مجردی، به خصوص برای پسران اماکن کار خلاف اند. دلیل آن این است که به دلیل سختگیری والدین، ​​فرزندان بصورت فنر رها می شوند و به شکل افراطی عمل می کنند و بسیاری از جوانان درگیر کارهای خلاف می شوند. البته اقلیت هایی هستند که در یک خانه مجردی سالم زندگی می کنند. خانه های مجردی از یک سو به دلیل مسئولیت پذیری و نیاز به ازدواج تمایل به ازدواج را افزایش می دهند و از طرف دیگر به دلایلی که در بالا ذکر شد می تواند نتیجه عکس داشته باشد و افراد را از ازدواج دور کند.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.